Warto rozważyć kwestię posiadania jednego yorka lub większej ich liczby. Głównym problemem jest sprawa kosztów i możliwości wyżywienia. Nie stanowi to dużej różnicy przy małych psach takich jak yorki, Łatwiej wychowuje się co najmniej dwa psy. Choć brzmi to pa­radoksalnie, jednak większa liczba psów sprawia mniej kłopotu właści­cielowi, bowiem psy tworzą wówczas stado, w którym razem bawią się, a także lepiej rozwijają się. Na pewno mają lepsze apetyty i nie grymaszą przy jedzeniu. Obserwowanie ich współżycia wywołuje wiele wzruszeń.

A może pies rasowy?

Pojęcie rasy powstało dopiero w połowie XIX w. wraz z organizacją pierwszych wystaw psów. Do tego czasu rozróżniano jedynie typy psów. W XVIII w. rozpoznano i opisano oko­ło 30 typów psów. Obecnie w Między­narodowym Związku Kynologicznym (F.C.I.) oznaczonych jest około 400 ras psów.

Dla celów praktycznych ustalono, że uznaje się za rasę taki zespół zwierząt, który co najmniej przez pięć pokoleń wykazuje niezmiennie cechy danego wzorca. A więc york jest raso­wy, jeśli:

1. odpowiada wzorcowi rasy,
2. ma rasowych przodków, potwier­dzonych do czwartego pokolenia wstecz.

Warunki te byłyby niemożliwe do spełnienia, gdyby nie wprowadzono ksiąg hodowlanych, na podstawie któ­rych wystawia się rodowody zawiera­jące: nazwę upoważnionej organizacji kynologicznej, nazwisko hodowcy, na­zwę hodowli, płeć, nazwę yorka i jego przodków. Rodowód    stanowi    więc gwarancję, że york pochodzi od zba­danych i zarejestrowanych przodków.

Przy zakupie yorka otrzymuje się od hodowcy metryczkę lub pisemne zo­bowiązanie otrzymania metryczki lub wydanego na jej podstawie rodowodu. Aby jednak nowo nabyty domownik stał się uznanym psem rasowym, właściciel jego musi stać się członkiem Związku Kynologicznego i tamże yorka zarejestrować. Dalsze wskazówki nabywca otrzyma już w Związku.