legowiska dla psów

Artykuły » Jak rozwija się szczeniak york

Praca ze szczeniakiem jest zajęciem pasjonującym pod warunkiem jednak, że przygotujesz się do tego, zanim york pojawi się w domu. W przeciwnym razie na pewno popełnione zostaną różne błędy, od których ucierpi nie tylko czworonogi wychowanek, lecz także wszyscy członkowie rodziny. Na przykład zła opieka, niewłaściwe karmienie i rzadkie spacery spowolnią rozwój szczeniaka, prowadząc do krzywicy i innych chorób, a nieprawidłowe wychowanie spowoduje, że ze szczeniaka może wyrosnąć zły, a często tchórzliwy york  udręka dla wszystkich, którzy będą mieli z nim do czynienia.

W kynologii przyjęto następujące okresy rozwojowe w życiu psa: embrionalny, oseskowy, szczenięcy. W pierwszym okresie życia (121 dnia życia) szczeniak podporządkowany jest bez reszty adaptacji do nowych warunków.

Szczenięta przychodzą na świat  bezradne,  z  zamkniętymi oczami i zamkniętymi kanałami słuchowymi; nie są zupełnie przystosowane do samodzielnego życia. Z tego też powodu znajdują się pod czujną opieką matki. Szczenię zaczyna widzieć w ósmym dniu życia, a trzy dni wcześniej  słyszeć, choć sam proces udoskonalania wzroku i słuchu trwać będzie aż do 15 dnia życia. Ale i wówczas szczenię potrafi rozróżniać jedynie kolorowe poruszające się przedmioty i dopiero stopniowo zaczyna wyraźnie widzieć. Także w pierwszych dniach życia szczenięta nie potrafią same oddawać stolca i opróżniać pęcherza moczowego; czynią to tylko dzięki matce, która liżąc masuje odpowiednie odcinki właściwych mięśni. Przez większą część doby szczenięta śpią budząc się tylko po to, aby zaspokoić głód.

W tym okresie ma miejsce codziennie powiększanie masy ciała, w tym także mózgu. Funkcjonuje już zmysł węchu, smaku, słuchu. Mniej więcej od 20 dnia życia szczenięta dobrze już słyszą i widzą. Teraz już zdolne są rejestrować to wszystko, co dzieje się w otaczającym je świecie i nawiązywać z tym światem kontakt. Pomiędzy 1821 dniem życia potrafią już stać i chodzić, a także biegać, reagują na czynniki zewnętrzne i zaczynają tworzyć odruchy obronne.

W drugim okresie życia (2135 dzień) odbywa się nadal adaptacja do warunków zewnętrznych. Codziennie zwiększa się intensywnie masa ciała szczeniąt, w tym także mózgu. Zwierzęta reagują nie tylko na bodźce pokarmowe, ale wzmacniają swe reakcje obronne. Jednakże szybkość powstawania tych ostatnich jest stosunkowo mała. Do ostatecznego wykształcenia prawidłowych reakcji droga jeszcze daleka i prowadzi przez wielokrotnie powtarzane ćwiczenia. Szczenięta oddalają się teraz chętnie od matki, myszkują po pomieszczeniu, wszystko staje się przedmiotem ich zainteresowania.
W trzecim okresie życia (612 tydzień) występują już warunki do zastosowania tresury. Tempo przyrostu masy ciała ulega spowolnieniu. Teraz szczenięta są już bez matki i przyjmują urozmaicone pożywienie. Bardzo ważną cechą tego okresu jest zdolność do reakcji na świat i powstawanie odruchów warunkowych.

Zwierzęta są bardzo aktywne, ciekawe świata, nieustannie znajdują się w ruchu, powstaje u nich odruch badawczy, który wyraża się najpełniej pomiędzy 2 a 4 miesiącem życia. Jeśli w drugim okresie życia szczenięta reagują zdumieniem na nowe przedmioty i ludzi, są zaskoczone i strachliwe, to teraz stają się śmielsze, obwąchują nowe przedmioty, liżą je, jednym słowem badają. Aby rozwój fizyczny szczeniąt przebiegał prawidłowo, aby mogły one gromadzić doświadczenia życiowe, trzeba je teraz wyprowadzać codziennie na spacer (najlepiej zawsze nową trasą), pokazywać ludzi, zwierzęta, poruszające się samochody.

Okres czwarty (młodzieńczy), przypadający na 47 miesiąc życia szczeniąt, poświęcony jest kształtowaniu się ich cech szczególnych, ich układu nerwowegojJeśli do tej pory wszystkie szczenięta w miocie były w zasadzie podobne do siebie i niczym szczególnym się nie wyróżniały, to teraz ujawniają własne odrębności osobnicze. Niektóre z nich chętnie kontaktują się z ludźmi, także z osobami dotychczas nieznanymi, lubią się z nimi bawić, szybko reagują na bodźce. Część szczeniąt z tego samego miotu może byc pasywna i lękliwa. Wnikliwy obserwator, a takim powinien być właściciel yorka, zauważy z łatwością, że niektóre ze szczeniąt nie są wcale takie skore do zawierania znajomości z obcymi, nie podbiegają do nich radośnie, nie zachęcają ich do zabawy, lecz ich podejrzliwie obserwują, a jeśli ich zdaniem coś im zagraża ze strony obcego, natychmiast uciekają. Podobnie reagują na nieznane przedmioty lub zwierzęta.

Szczenięta różnią się teraz od siebie, nabierając cech indywidualnych, które wraz z wiekiem staną się jeszcze bardziej wyraziste. Pod koniec tego ostatniego okresu rozwojowego młode yorki mają już ostatecznie ukształtowane cechy osobnicze. Z tego właśnie powodu podczas kontaktu z nimi, w trakcie wychowywania i tresury trzeba koniecznie liczyć się z tymi cechami. Szablonowe traktowanie zwierząt podczas pracy z nimi nie tylko nie przyniesie żadnego efektu, a na pewno im zaszkodzi.


Galeria zdjęć